Plebaan praatje juni

In de schepping de Schepper zien
 
Iedereen die in deze tijd van het jaar een wandeling of fietstocht maakt door  park. veld of bos, zal geraakt worden door het mooie van de ontluikende natuur. lente
Bomen en struiken zijn weer groen, de bloesem ziet er fris uit en pasgeboren dieren zijn vertederend om te zien.
Je kunt het allemaal mooi vinden en dan weer verder gaan, maar zoveel mooie wonderlijke dingen moeten een mens toch aanzetten tot nadenken en bezinning.
 
In zijn boek ‘God ervaren’ zegt Anselm Grün: ‘Kijk om je heen’!, ‘Kijk naar het leven!’. ‘Wat zie je als je een bloem bekijkt, als je naar een bij kijkt die nectar zuigt of als je de schoonheid van vlinders bewondert? Is dat alleen maar de natuur? Maar wat is de natuur?  Is die niet door God geschapen, door Gods Geest bezield, van Gods liefde doordrongen? Wat hoor je als je de vogels hoort zingen, de wind hoort ruisen, de beek hoort kabbelen? Hoor je alleen ruisen of hoor je daarin de lofzang van de kosmos die sinds eeuwen de lof van zijn Schepper zingt?
Als we één en al oog en oor zijn, dan zien en horen wij in alles God zelf. In de schepping raken wij God zelf aan. (tot zover Anselm Grün)


De komende weken geven ons door vrije dagen en vakantietijd meer gelegenheid om erop uit te trekken en rustiger aan te doen.
Daardoor is er ook meer tijd om na te denken over ons leven en over onze relaties met God en met elkaar.
 
Ook de liturgie die we samen vieren neemt ons mee in bezinning en verdieping. Liturgie laat ons inkeren in onszelf, maar nodigt, als het goed is, altijd uit om ogen en oren wijd open te zetten in verantwoordelijkheid naar buiten toe.
 
Zo  gaan we Pinksteren vieren, het feest van begeestering en vernieuwing, van de Geest die levend maakt en ons in beweging zet.  Dat het niet zomaar theorie mag zijn of een kreet, maar dat beweging en echte inzet en begeestering tot de praktijk van ons christelijk leven mogen  worden. Zodat we ons inzetten voor de schepping in al zijn vormen.
 
We vieren ook het feest van Drie-Eenheid, feest van de levende en scheppende God, de God van relatie, de God die zich laat zien in het mooie van de schepping, maar ook in de mens in nood. Dat we ons verbonden blijven voelen met de meest kwetsbare mensen, dichtbij en veraf.
 
Op  het feest van Sacramentsdag gedenken we hoe de Heer zich geeft als voedsel. Zoals het volk van Israël gevoed werd door het manna in de woestijn. Als wij nu de Eucharistie vieren of de Heer in zijn Sacrament aanbidden, moet dat toch altijd een uitnodiging inhouden tot breken en delen in relatie met elkaar, zodat ook daardoor Gods schepping meer heel en leefbaar wordt.
 
God zoeken en ontdekken in de natuur, God ontdekken en ervaren in de verkondiging van het Woord en viering van de Sacramenten zijn twee momenten die je niet tegen elkaar kunt of mag uitspelen. In alle tijden en op alle plaatsen hebben mensen hun bestaan, hun leven, hun angsten en hun dankbaarheid tot uitdrukking gebracht in riten en symbolen. Velen deden dit   in de vrije natuur, in het open veld of waar dan ook.
 
Ook nu zijn er gelukkig nog steeds mensen die in geloof de natuur in onze kerken brengen en trouw koesteren en verzorgen omdat zij weten dat onze eredienst ook met de schepping verbonden moet zijn. Daarnaast mogen we ook niet verloren gaan in een  louter door mensen gemaakte wereld, maar mogen we steeds in een stukje natuur Gods aanwezigheid ontdekken.
In het bewonderen van de natuur voelen we iets van Gods bestaan.


Ik wens u mooie zomerse weken toe.
Pastoor Chris Bergs

31-05-2017