Plebaan praatje oktober 2016

Het ‘Heilig Jaar van de Barmhartigheid’ , loopt over een aantal weken alweer ten einde. Veel is er gesproken, nagedacht en gebeden over dienstbaarheid en diaconie, zeker ook in ons bisdom Rotterdam en in onze parochiefederatie ‘Rotterdam Rechter Maasoever’. Het heilig jaar zette ons aan om weer eens stil te staan bij de ‘Werken van Barmhartigheid’ zoals die in de Bijbel beschreven staan en in de traditie van de Kerk bijzonder worden doorgegeven.


barmhartigheidWe zijn samen gekomen rondom allerlei thema’s en ook om samen films te bekijken die direct betrekking hadden op ‘werken van barmhartigheid’.
De film ‘Des hommes et des Dieux’ ligt nog vers in het geheugen, maar ook de film over het leven en werk van priester Daens heeft indruk gemaakt. We denken terug aan de lezing over diaken Laurentius die onze bisschop heeft gehouden en de lezing van diaken van Aarle over de werken van barmhartigheid.
Bij dit alles ligt ook de heiligverklaring van Moeder Teresa nog dicht achter ons, een diakonale heilige die nog steeds mensen ten diepste inspireert. De plechtige viering met onze bisschop en vele genodigden was een bewijs hoezeer de Heilige Moeder Teresa ons aanspreekt.
De oecumenische gebedsdienst op woensdag 21 september was ook een mooi moment van gebed, ontmoeting en bezinning.
Er is veel gesproken, ontmoet en gebeden, toch blijft staan dat het in praktijk brengen van de werken van barmhartigheid voor ons christenen een dagelijkse uitnodiging en zelfs plicht is. Er zijn ons veel voorbeelden gegeven, waar en hoe kan ik navolgen?
In de komende tijd zullen we nog een paar bijeenkomsten houden in het kader van het Jaar van de Barmhartigheid.


Nu ligt de maand oktober weer voor ons, Rozenkransmaand en Missiemaand.
In dit kader vond ik in de ‘Missionaire Agenda’ , werkschrift voor Missie Ontwikkeling en Vredeswerk, een artikel waarvan ik de grote lijnen graag wil meegeven.
Het artikel gaat over één van de werken van barmhartigheid namelijk het begraven van de doden. Zolang er mensen zijn willen we graag een mooie plek waar de doden niet alleen te ruste worden gelegd, maar waar men hen ook met respect kan gedenken. Het is onwaardig als een mens zomaar verdwijnt in een anoniem graf.


In het artikel wordt gesproken met en over medewerkers van het Kigali Genocide Memorial in Rwanda.
In 1994 zijn in Rwanda in 100 dagen tijd een miljoen Tutsi’s en Hutu’s om het leven gebracht. Ze werden begraven in massagraven of gewoon ergens ‘gedumpt’.
In 1999 begon men met het bouwen van een herdenkingsplek nabij de hoofdstad Kigali. In 2001 begon men met het herbegraven van de vele doden. En in 2004 werd het centrum geopend waar nu meer dan 250.000 slachtoffers begraven liggen.
Het is zo een plek van waardige rust voor de doden en een plek van gedenken voor de nabestaanden. Nog steeds worden er slachtoffers gevonden en herbegraven, altijd met een ceremonie en nog steeds worden namen bijgeschreven op de gedenkplaten daar ter plaatse.


Het herbegraven van de doden bracht ook de ‘Gacaca’op gang, letterlijk  vertaald ‘een plaats van zacht groen gras’.  Een oude traditie in Rwanda waarbij oudere, wijze en integere mensen van de gemeenschap samenkomen om conflicten op te lossen. Beschuldigde mensen en families brengt men samen met de aanklagers en andersom.
Omdat men niet alleen de doden wilde begraven, maar ook goed met het land verder wilde heeft men de ‘Garaca’ weer nieuw leven ingeblazen. Vele bijeenkomsten zijn in het land gehouden. Belangrijk is de waarheidsvinding en de mogelijkheid tot het vertellen van het verhaal en het tonen van berouw. Bijna 2 miljoen bijeenkomsten zijn gehouden. De moorden, de genocide al men nooit vergeten, maar men kan weer wel met elkaar verder om het land op te bouwen. Er is een fundament gelegd voor vrede, verzoening en eenheid.
Dat gaat niet vanzelf, dat kost iets van mensen, maar met bereidheid tot openheid en tot berouw en vergeving kan men heel ver komen.
Bij het lezen van zo’n artikel wordt duidelijk hoe gerechtigheid ook weer kan groeien op plaatsen waar je het eigenlijk niet voor mogelijk houdt omdat er zoveel is gebeurd en vernietigd.
De doden kunnen ons helpen om handen te reiken omdat zij ons laten zien dat verdeeldheid, haat en onwetendheid verwijdering en dood tot gevolg hebben.
‘De doden begraven’ als werk van barmhartigheid. Een werk dat ons milder kan stemmen tegenover anderen, want eens zullen we allemaal ons leven moeten teruggeven aan onze Schepper, hopelijk niet door geweld, maar het laat ons wel zien dat we in het leven hier en nu elkaar het leven moeten gunnen. Wat zou de wereld anders zijn als we voor de dood al met respect, zorg en liefde met elkaar omgingen.

images
In deze herfsttijd, zo vlak voor Allerheiligen en Allerzielen kan een wandeling op een mooie begraafplaats voor ons allemaal  heel relativerend werken. Niet ik ben het laatste antwoord op de dingen. We staan altijd in relatie en verantwoordelijkheid met elkaar. In relatie met God Schepper en einddoel van ons leven.
De herfsttijd is zeker een mooie periode van bezinning.


Het ga u allen goed,
Pastoor Chr. N.  Bergs

25-09-2016

Afdrukken E-mail