Plebaan praatje september 2016

In de afgelopen weken zijn velen van ons op reis gegaan, dichtbij of wat verder weg; anderen hebben de vakantieperiode gewoon thuis doorgebracht.
Waar we ons in deze vakantietijd ook bevonden, overal werden we geconfronteerd met onrust, spanning, en onvrede.
Een onrustige vakantietijd was het,  o.a. door de berichten over aanslagen en bijna-aanslagen. De moord op de Franse priester Jacques Hamel was bij dit alles een dieptepunt. De dreiging komt in onze beleving  dichtbij huis.


De vrede waar we in de vorige eeuw zo vaak over spraken, over zongen en over discussieerden lijkt momenteel verder weg dan ooit.
Ooit waren we bang voor de Derde Wereldoorlog door de spanningen tussen oost en west. Ook zagen we een steeds grotere kloof tussen noord en zuid, tussen rijk en arm. Het raakte ons allemaal diep en we streefden naar een betere, stabielere wereld waarin ieder menswaardig kon leven.
Als ik nu om me heen kijk en het nieuws volg denk ik weleens ‘Nu weten we helemaal niet meer waar we aan toe zijn en uit welke hoek het kwaad komt’. De narigheid en de dreiging zijn rondom ons en kunnen  overal de kop op steken.
In het verleden heb ik geregeld gedacht dat we met z’n allen op de goede weg waren. Er werden immers scheidsmuren neergehaald tussen volkeren, godsdiensten en ideologieën. Mensen kwamen meer tot elkaar.  
Natuurlijk ging alles langzaam en waren er altijd weer tegenvallers, maar momenteel staan de ontwikkelingen wel in een hele negatieve spiraal, als er tenminste nog ontwikkeling is. De idealen van toen worden stuk voor stuk stukgeslagen, lijkt wel. Angst en onvrijheid groeien weer.
Het klinkt misschien allemaal negatief en wellicht niet bemoedigend voor het begin van een nieuw seizoen, zo vlak na de vakantie…….maar toch…
Aan de ene kant blijf ik denken dat terwijl ik dit artikel schrijf er misschien ergens weer iets verschrikkelijks en dreigends gebeurt, je weet het maar nooit.

heiligemisAan de andere kant mag ik ook vaststellen dat we dagelijks de Mis kunnen vieren met open kerkdeuren. We laten ons gelukkig niet wegdrukken door angst, maar blijven met de nodige voorzichtigheid die toch in acht moet worden genomen, toch doorgaan met kerk en werk.
Er worden, ook in  de kerk,  goede initiatieven genomen. De geslaagde Wereldjongerendagen in Polen waaraan ook jongeren uit ons bisdom Rotterdam deelnamen waren daarvan toch een indrukwekkend voorbeeld. Ondanks dreiging, waaraan toch gedacht werd, samen optrekken en het geloof en het leven blijven vieren.


Ook in onze stad Rotterdam zijn er activiteiten en initiatieven om mensen samen te brengen en om met elkaar de samenleving in een goede geest op te bouwen. Ontmoetingen van de overheid met kerken, moskeeën en anderen, zijn een voorbeeld dat men positief wil blijven kijken naar de werkelijkheid van iedere dag en naar de toekomstige samenleving die we alleen samen kunnen opbouwen .
Van ons christenen mag een positieve kijk toch zeker verwacht worden. We zijn en blijven een kerk die leeft vanuit het geloof in de Verrijzenis. Tegelijk een kerk die midden tussen mensen staat en moet voortgaan in een gebroken wereld. Een kerk die in woord en daad wil laten zien dat dood en ellende niet het laatste woord hebben. Om dit geloof levend te houden hebben we elkaar momenteel nog harder nodig dan voorheen.
Dat wij blijven zoeken naar wat ons mensen bindt en opbouwt, over de grenzen van kerken en godsdiensten heen. Dat vraagt van ons een instelling die op de eerste plaats ons hart laat spreken,  zoals Jezus Christus ons heeft voorgeleefd. Een instelling van barmhartigheid, vergeving, hoop en liefde, die alleen maar verkregen wordt door gebed en overweging van Gods Woord.
Vandaar sluit ik graag met de tekst van de Heilige Apostel Paulus die zegt: ‘Overwin het kwade door het goede’ Dat deze tekst ons mag leiden bij alles wat ons overkomt ook bij alles wat we gaan ondernemen in het nieuwe werkseizoen, thuis op het werk en in de kerk.


Ik wens U allen een mooie  en gezegende tijd toe.


Pastoor Chr. N. Bergs



Afdrukken E-mail