Plebaan praatje juni 2016

Op zondag 22 mei vierden we het Hoogfeest van de Heilige Drievuldigheid. In de homilie stonden we stil bij de grootheid van onze God als Schepper van alles wat is. Dit werd die zondag ook bezongen in psalm 8 de tussenzang. Aan de andere kant overwogen we ook de bijzondere band die wij mogen hebben met onze Schepper. We mogen de Schepper, ‘Vader’ noemen. Het is ons meegedeeld door de Zoon Jezus, die zei: ‘Als je bidt, zeg dan; Onze Vader die in de hemel zijt. De derde persoon van de Drievuldigheid, de Heilige Geest die we met Pinksteren heel bijzonder ontvingen  inspireert en bemoedigt ons en  stuwt ons voort. Aan dat ‘voortstuwen’ dacht ik de afgelopen week toen ik alles wat we als geloofsgemeenschap gevierd en gedaan hebben in de afgelopen maanden eens op een rijtje zette.
Je kunt het feest van Drievuldigheid natuurlijk afdoen als een moeilijk en ingewikkeld feest, ver van je af, niet eigentijds of wat dan ook.
Toch kunnen we niet ontkennen, dat we allemaal toch op een bijzondere manier worden ‘voortgestuwd’.


In en rondom onze kerk wordt heel wat gedaan en georganiseerd. Steeds weer door mensen die vaak al veel jaren de schouders eronder zetten. Mensen die de kerk en de gemeenschap dragen en blijven dragen. Zij geven de kerk een menselijk gezicht en gaan met hun inzet door al kost het soms moeite.
Telkens weer staan er enthousiaste mensen klaar, gewoon omdat zij vinden dat het werk gedaan moet worden. Zij vinden het gewoon de moeite waard dat in onze stad, het geloof beleden wordt en ook zichtbaar wordt gemaakt.
kathedraalDe kathedraal staat nu niet bepaald in de gemakkelijkste wijk van Rotterdam. Rondom de kerk gebeurt de stad, 24 uur per dag en 7 dagen per week. Er is altijd wat te doen, altijd zijn er mensen op weg. En geregeld gebeuren er ook dingen die mensen schaden en veel pijn doen.
Het gaat bij ‘kerk-zijn’ niet op de eerste plaats om het gebouw, hoe belangrijk ook, maar om de gemeenschap die er samenkomt. Een gemeenschap die, om het maar met woorden van het ‘Jaar van de Barmhartigheid’ te zeggen, ‘daden van liefde’ dient te verrichten.
Dat er niemand is die zich op de borst slaat voor alles wat hij of zij doet, komt, denk ik , door het geloof dat we met elkaar vieren, delen en overeind houden. Bij alles zingt toch ieder vogeltje zoals het gebekt is. Dat is weleens lastig, maar laten we blij zijn dat de vogeltjes zingen, anders wordt het een dooie boel. Dan is de adem van de Geest eruit en is inspiratie ver te zoeken.


Het zijn zo mijn gedachten bij de liturgische feesten die wij gevierd hebben en nog gaan vieren, feesten die ons iets aanreiken van dat grote geheim dat ‘kerk’ is. Die wereldwijde gemeenschap die al meer dan 2000 jaar op weg is in de kracht van de Heilige Geest. Fijn toch dat wij  daar deel van mogen uitmaken en het Evangelie van verlossing en bevrijding kunnen belijden en zichtbaar maken.


De vakantietijd komt er zo langzaam maar zeker aan. Ook weer een mooie periode om even wat afstand te nemen en ook te zien hoe datgene dat wij zaaien toch weer hier en daar vruchten draagt.
Al zijn het maar de vruchten van de kerkelijke presentie in onze stad, liturgisch, diaconaal en catechetisch. Alles kan bij ons nog steeds aan bod komen, doordat we er samen onze schouders onder zetten. Dat is verheugend en bemoedigend en dat mag best eens gezegd worden. Ik hoop dat U, naar vermogen mee blijft doen of gaat doen.
Een mooie en gezegende tijd wens ik U toe. Dat de Goede Geest van God ons allen blijft inspireren en voortstuwen.


Pastoor Chr. N. Bergs

04-06-2016

Afdrukken E-mail